ՏՆՕՐԷՆՈՒԹԵԱՆ ԽՕՍՔԸ

 

Աստուծոյ անհուն ողորմութեամբ, անթիւ, անհամար օրէնքներով եւ հրեղէն սուրերով պահպանուած դրախտային երկիր մը կ՚ապրիք, ուր չի պակսիր ձեզի ո՛չ մէկ հնարաւորութիւն, որ աւելի արժէքաւորուիք, միայն ուզելն է հարկաւոր:

Մեզի համար սակայն այս դրախտն ալ կրնայ ունենալ իր բացասական կողմերը, անով, որ մեր նախնիներուն հայրենիքը չէ՛ այս երկիրը: Թէպէտ գրեթէ անսահման են հոս՝ յաջողութեան հնարաւորութիւնները, սակայն երկիր մըն ալ է, ուր շատ առինքնող են խայծերը, ուր դիւրութեամբ կրնանք կորսնցնել մեր ազգային դիմագիծն ու արժէքները:   

Թէպէտ ամէն օր կը կրկնէք ձեր՝ միշտ հայ մնալու երդումը, ուխտը, խոստումը, սակայն դուք անձամբ ալ կրնաք վկայել, թէ որքանո՛վ հաւատարիմ էք, ձեր արտասանած այդ խօսքերուն:   

Մխիթարեան հայ վարժարան կու գաք մէ՛կ նպատակի համար միայն, որ հակառա՛կ բոլոր խոչնդոտներուն՝ հա՛յ մնաք, հոգիո՛վ, սրտով եւ լեզուով: Եկէ՛ք, բայց այս անգամ լրջօրէն, ամփոփուելով եւ համոզումով ԱՄԷ՛Ն ՕՐ կրկնեցէ՛ք.

 

Հա՛յ եմ ես:

Իմ հայրենիքս կը կոչուի ՀԱՅԱՍՏԱՆ,

Ուր ապրեր ու մեռեր են իմ նախահայրերս:

Ամէն բանէ աւելի պիտի սիրեմ

ԻՄ  ՀԱՅՐԵՆԻՔՍ  ՈՒ  ԵԿԵՂԵՑԻՍ:

ՄԻ՛ՇՏ ՊԻՏԻ ԽՕՍԻՄ ՀԱՅԵՐԷ՛Ն:

Սիրով պիտի կարդամ

Քաջ Նախահայրերուս պատմութիւնը,

Եւ հպա՛րտ պիտի զգամ ինքզինքս,

ՈՐ ՀԱ՛Յ ԵՄ: